Κάθε πρωί ερωτεύομαι μια άλλη μέρα
την βρίσκω ξαπλωμένη παιχνιδιάρα δίπλα μου να
παίζει.
Το βράδυ όταν ο ήλιος δύει
κρύβομαι στην σκιά
και αφού την σκοτώσω μετά την καίω.
Μετά με ευλάβεια μαζεύω την ΄τεφρα της και
την πίνω.
Ετσι γινόμαστε ένα εγώ και αυτή.

Καποια μέρα θα την πάρω να πάμε πολύ μακρυά
πέρα απο τα συννεφιασμένα βουνά και της αφρισμένες
θάλασσες
εκεί που ο ήχος γίνεται σιωπή…

Εκεί που ο ήχος γίνεται σιωπή. (Απο την εποχή που σπούδαζα στην Αμερική 1990).