Μισή ώρα ακριβώς, μείναμε μαζί!
-Καθ’ όλα τέλεια, καθόλου ερωτική-
Το τελείωμα του λίγου χρόνου μας,
τον ξετυλίξαμε κοιτώντας
ευθεία, μπροστά!
Τα μάτια δεν ειδωθήκανε!
Ως τη στιγμή εκείνη που είπες
«Δεν ήτανε γραφτό…Πρέπει να φύγω »

Τι να έμελλε να φέρει;
Τι να έμελλε να δείξει;
Νύχτα ερωτική, να μας διαβεί περίμενε;
Παραμυθένια λες βγαλμένη!
Μπα! Κακό μεγάλο να μας έβρει, ήταν!
Η αλήθεια όμως είναι εδώ
μόνος γράφω, απέναντί μας, καθιστός.
Το στρωσίδι στον άδειο καναπέ,
ανάστατο -και αυτό!-
από του κορμιού σου το περίγραμμα!
Το πακέτο σου να χάσκει άδειο πάνω στο τραπέζι
Σε αληθινή αγκάλη,
μισοκοιμάσαι, τώρα εσύ!
Εγώ, κοινότυπα, απλώς θα γράφω
Όπως τώρα Όπως πάντα
Εμείς όμως -της τέχνης-
συναντιόμαστε σα σε κρυψώνα μυστική κάπου αλλού,
πιο αιθέρια, πιο ονειρικά!
-Έτσι δεν είναι;-
Θα λυτρωθώ,
μη νοιάζεσαι!
Μόνο εσύ .
Απλώς κοιμήσου!

ΜΑΘΗΜΑ ΣΙΩΠΗΣ